کهکشان

لزوم آموزش در رشته کوهنوردی

لزوم آموزش

 آموزش در هر ورزشی سبب ا رتقاء سطح کیفیت شده ، آسیب ها و از دست دادن زمان را به حدّ اقل میرساند ، و باعث می گردد  زودتر به نتیجه مطلوب برسیم  ،   سلامتی خود را برای مدت طولانی حفظ نمائیم، از انجام حرکات اضافی بپرهیزیم ، ازکمترین وقت استفاده بیشتری بکنیم ، بورزش علا قه مند شده ودر آن تداوم داشته باشیم ،  دیگران را نیز بورزش تشویق نمائیم  ،   سا لم وتندرست و شاداب وسرزنده باشیم ، احساس پیری وفرسودگی نکنیم  وچون شاداب خواهیم شد  ، در همه کارها  از جمله در کارهای اقتصادی موّفق،  برخورد صحیح با مردم ، متواضع و افتاده  سر بلند  و پیروز باشیم .   

 ورزش کوهپیمایی وکوهنوردی نیز جدا ازمساله فوق نیست و بلکه چون این ورزش ،   ورزشی است دسته جمعی و گروهی و همیشه جوانمردی ، فتوّت ، ایثار و از خود گذشتگی از شاخصه های اصلی این ورزش محسوب میشود رعایت مساله ذکر شده ، یعنی   داشتن آموزش صحیح وکامل از ضرورّیات و واجبات این ورزش است  زیرا  کوهپیمایی وکوهنوردی نه تنها یک ورزش است ،بلکه   زندگی کردن است ، در شرایط سخت و دشوار، یاد گرفت مقاومت است در برابر نا ملایمات ، پایداری است در برابر کمبود ها ، تداوم زنده بودن است درزمان بروز مصائب ،ایستادگی است در سربالایی ها ، خویشتنداری وعنان از دست ندادن است در سرازیریها (پس سر بالایی دارد و سرازیری ،صعود دارد وسقوط )  ، شکر خدا بجا آوردن است در وفور نعمت ، احساس نزدیکی کردن بخدا است در تاریکی شبهای کوهستان ، رفاقت و دوستی است   راستی دوستی با چه کسی ؟  مرحبا بر شما حدس شما درست بود : دوستی با خدا وخلق خدا ، دوستی با خالق طبیعت و خود طبیعت ، دوستی با موجودات ریز و درشت ، دوستی با صخره های سترگ وپیل افکن (اگر توانستی در کنار صخره ها دمی بیاسایی و بقصّه های آنها گوش فرا دهی کوهنوردی ) ، دوستی با یخچال های سرد بخیال عوام مرده  و بالاخره دوستی با قله های همیشه سرافراز ومرد ستیز .

 راستی اگر دوستی را از کوهنوردی جدا سازیم  ؟ چیزی از آن جز تفاله بدرد نخور باقی میماند ؟  حتمّأ شما نیز کوهنوردانی را دیده اید   که کوهنوردی را  بدون در نظر گرفتن اصول دوستی تعریف کرده وبه این ورزش ادامه میدهند ! افرادی خود بین  ،  مغرور و متکبر ،  مردم ستیز و خود بین  ، مردم گریز و لجوج  ،  و در عین حال در مقابل نا ملایمات  ضعیف ، آسیب پذیر و شکننده  ،  در مقابل مشگلات ترسو و خائف  ،  که ذلالی آب چشمه ها کدورت قلب آنها را پاک نمی کند  ،  گرمای سوزان آتشفشانها قلب یخزده آنها را آب نمی کند  ، صدای موسیقی آبشار گوش آنهارا نوازش نمی دهد ،  قطره قطره آب یخچالها آنها را بیاد اشگ یتیمان که شب رابا شکم گرسنه به صبح می رسانند   نمی اندازد ،  شبنم گلها در بامدادان  دامنه   کوهستان آنها رابیاد گل عذاران گل چهره نمی اندازد  پس آنها  کوهنورد نیستند و نمی شوند.      

 برای پای نهادن باین وادی باید نه تنها دیدگان را بلکه دلها را شست  ، پاکی و  بی کینه بودن ،  صاف و ضلال چون چشمه بودن  از شرایط ورود به کوهنوردی است ،زیرا کوهنورد بدیدار مظاهر طبیعت میرود    بدیدار گل و بلبل  و چشمه ساران و کوهساران  ،  نه تنها بدیدار قدرت لا یزال خدا  بلکه بدیدار خود خدا میرود  بلی بدیدار خدا میرود  .  پس باید پلیدیها  و زشتیها را از خود دور کند  . 

  چه آموزش برای یک کوهنورد لازم است

 برخلاف سایر ورزشها   یک کوهنورد باید به مجموعه ای از دانشها وعلوم وفنون مجهّز گردد تا بتواند هم از روزهای تعطیلی خود استفاده بهینه نموده وهم بتواندضمن داشتن روحیه انسانی والا وامید بزندگی بالا ،  تنی سالم و بدنی نیرومند  در مقابل انواع بیماری ها را دارا باشد  

 بطور کلی آموزش ها ئیکه لازم است یک کوهنورد با آنها آشنایی پیدا کند بدو دسته تقسیم می شوند

 الف : آموزشهای تئوری      ب :  آموزشهای عملی 

  الف :  بطور خلاصه آموزشها ی تئوری را مطالب زیرتشکیل میدهند : 

 1  -  آشنایی باکوچک ترین واحد تشکیل دهنده این ورزش و  سازمان های مرتبط با کوهنوردی

 2-  اخلاق کوهنوردی

 3-  تغذیه در کوهستان

 4 -   پوشاک کوهنورد ( کفش ،کوله پشتی ، کیسه خواب ، لباس و . . . )

 5 -   شناخت اکوسیستم کوهستان

 6  -   حوادث ( سیل ، گرما زدگی ، سرما زدگی ، سقوط ، صاعقه ، . . . . )

 7  -   آتش سوزی در کوهستان

 8  -   شناخت کوههای ایران و جهان

 9  -   فیزیولوزی بدن در ارتفاع

 10  -   عبور از رودخانه

 11 -  انواع طناب وشناخت گره ها

 12 -  واکنش کوهنورد در زمان کثف یک اثر طبیعی وفرهنگی

 13 -  بهمن شناسی 

 14 -  منطقه شناسی

 15 -  جهت یابی ، نقشه خوانی

 16 -  تجهیزات کوهنورد و شناخت ابزار فنی

 17 -  بیتوته  کردن  ، شب مانی ( انتخاب محل نصب چادر ، ملاحظات لازم )

 18 -  آشپزی ، تعمیر لوازم و دوخت ودوز درطول برنامه

 19 -  اصول گام برداری

 20 -  شناخت عوارض طبیعی زمین و تعاریف آنها

 21 -  کمک های اولیه

 22 -  لوازم برنامه  یک روزه ، چند  روزه ،  . . . 

 23-  امداد ونجات تخصصی

 24 -  هدایت  ، سرپرستی ، برنامه ریزی و مدیریت تیم در یک برنامه کوهنوردی

 ب  : آموزشهای عملی

 برای آموزش عملی کوهنوردی کلاس هایی از طرف موسسات کوهنوردی  ، باشگاهها و گروههای کوهنوردی بصورت  درون گروهی برای اعضاء خود وکلأ برای کسانی که خواهان دریافت چنین خدماتی باشند ،   در محیطهای کوهستانی برگذار میکنند  و  هم چنین از طرف هیأت های کوهنوردی استانها  و شهرستانها  و بعضی از آن کلاسها صرفأ توسط  فدراسیون کوهنوردی جمهوری اسلامی ایران برنامه ریزی و برگذار میشوند .   

 کلاسهای عملی نیز به چند دسته تقسیم میشوند که در زیر به معرفی آنها می پردازیم

 1 -  کلاسهای کار آموزی :  کوهپیمایی ، سنگ نوردی ، یخ و برف ، غار پیمایی ، سنگ نوردی داخل سالن ، امداد و نجات

 2 -  کلاسهای مدیریت ، ساماندهی و داوری مسابقات کوهپیمایی

 3 -  کلاسهای مدیریت و داوری مسابقات سنگ نوردی داخل سالن

 4 -  کلاسهای مربیگری تمام رشته ها در درجات 1 - 2 - 3

 الف :  دروس تئوری

 1 -  آشنایی با کوچکترین واحد تشکیل دهنده این ورزش و سازمان های مرتبط با کوهنوردی

  1/1 کوه رو :

  بفردی گفته میشود که بدون داشتن هیچگونه دانش کوهپیمایی وکوهنوردی از جمله دروس تئوری در ارتفاعات حرکت نماید ولو اینکه بقله هم صعود کند سختی ها ومشقات فراوانی را متحمل شود . وروز ها وساعات زیادی را در کوه ها حرکت کند و همچنین به کسی کوه رو اتلا ق میشود که با اهداف مختلفی در ارتفاعات تلاش و کوشش نماید مانند کسی که در کوهستان دنبال معد ن میگردد ویا کسی که برای یافتن مرتع خوب گله اش را بکوهستان ببرد ، یا فردی که برای چید ن سبزی در کوهستان ها در حال حرکت باشد گو اینکه عرق هم بریزد و خسته وکوفته هم بشود    

 کوه رو نه ارتفاع را می شناسد ونه جهت را ،  نه کاری با تغذیه درست دارد ونه با نرمال بودن ضربان قلبش ، ونه میداند اینکه کی باید آب بخورد و چقدر باید بخورد .

 پس کوه رو هیچگونه اطلاعاتی از کوه و منطقه و وضعیت جسمانی و روحی وهوا ندارد .

 1/  2  کوهپیما :

  بفردی اتلا ق میشود  که به تمام دروس تئوری اشاره شده آشنائی کامل دارد ، آنها را یاد گرفته  وبا علم کامل از آن دروس بحرکت خود در کوهستان ادامه می دهد یعنی ارتفاع را می شناسد ،  از وضعیت هوا با خبر است  ، اگر برف بارید   نوع برف را می داند ، با حرکت خود وقتی عرق میکند   مرتب با خورد ن آب وشربت و سایر مایعات ،  آب از دست رفته را جبران می کند وهرگز مثل کوهنوردان گذشته  نمی گوید من میخواهم قوی بشوم و بهمان خاطر آب نمیخورم بلکه با آگاهی وبا دانش امروزی پیش میرود . کوه پیما با کفش مناسب حرکت می کند و در کوله پشتی خود لوازم مورد نیاز در طول بر نامه را همراه دارد یعنی کوله پشتی را بمنزله خانه دوم خود بحساب می آورد ،  زمانیکه توقف می کند برای اینکه سرما نخورد باد گیر ش را از کوله پشتی خود در آورده و بتن می کند و همچنین می داند با خوردن مواد قندی و نشاسته ای و تنقلا تی مانند : توت خشک ، خرما ، عسل ، مرّبا ، انجیر ، گردو ، کشمش  ، حلوا ، نان و پنیر( زیرا نان و پنیر سریع به مواد قندی تبدیل شده و جذب بدن می شود ) مواد قندی لازم بدن را تامین کرده و نیرو می گیرد

 و او تنها نمی رود و همیشه با همراه تیم بکوه میرود ( حد اقّل یک تیم چهار نفر می باشد ) ، در مواقع لازم دست به سنگ می شود و از موانع برا حتی عبور میکند زیرا دوره های کار آموزی را گذرانده ، فقط به کوله پشتی خود متّکی می باشد و آب و مواد لازم در طول برنامه را در کوله پشتی خود همراه دارد  و هرگز چشم به کوله پشتی دیگران ندارد و به امید کوله پشتی کس دیگری پا به کوهستان نمی گذارد ، اگر در شب حرکت می کند از طریق ستارگان جهات اربعه را پیدا می کند ، به طبیعت احترام می گذارد و می داند اکوسیستم کو هستان حسّاس ، آسیب پذیر و شکننده است ، به اصول گام برداری آشنائی کامل دارد و طوری گام برمی دارد که حتی سنگی از زیر پایش حرکت نمی کند و در برنامه ریزی خود طوری عمل می کند که نیازی به سنگ نوردی و صعود به دیواره پیدا نکند و نیازی به ابزار آلات فنی کوهنوردی ( بجز طناب انفرادی ویک عدد کارابین ) نداشته باشد ، به مناطق کوهستانی می رود تا صرفا ورزش و بدن سازی نماید کاری با ماجرا جوئی ندارد و از مسیر های نرمال و پاکوب های تعیین شده و مشخّص حرکت می کند دوستی با طبیعت و بندگان خالق طبیعت را سر لوحه خود قرار می دهد زیرا خود را جزئی از طبیعت میداند             

 با ایجاد راههای جدید و غیر اصولی مخالف است ، پوشش گیاهی را از بین نمی برد ، قلبش در شبهای سرد زمستان مملو از مهر و محبت و عطوفت و صمیمیت است

 کوه پیمائی پایه ورزش کوهنوردی محسوب می شود و کسی که دوره های آموزشی کوهپیمائی را نگذرانده باشد ( تئوری و عملی ) هرگز نمی تواند به مراحل بعدی دست پیدا کند و اگر هم بدون در نظر گرفتن این مهم به مراحل بعدی قدم گذاشت موفق نمی شود  .  پس کوه پیمائی پایه و اساس است و تمام مطالب آن را باید با دقت یاد گرفت تا آاماده صعود به مراحل بعدی شد  

 1/3 – کوهنورد :

 به کسی اطلاق می شوم که علاوه بر گذراندن مراحل کار آموزی کوه پیمائی باید دوره های سنگ نوردی را نیزطی نماید و  کار با ابزار آلات فنّی را بلد باشد و در مواقع لزوم بتواند براحتی از آنهااستفاده نماید ،  باید از وجود خود از جمله  پا ها وعضلات وبدن خود طوری کار بکشد که انگار صد ها سال می خواهد به کوه برود و می داند که همیشه آنها را لازم دارد ، قدرت و توان خود را طوری تقسیم می کند که موقع بر گشتن هم نیروی کافی داشته باشد و سر بار دیگران نشده ویا در حرکت تیم وقفه ایجاد نه کند   

 امروز در جهان پیشرفته ، کوهنوردی نیز پا بپای سایر ورزش ها قدم های بزرگی رو بجلو برداشته از جمله ضمن به روز کردن لوازم فنی قدیمی هر از گاهی وسائل و ابزارجدیدی را به ورزشکاران عرضه میکند که کار کردن با آنها دانش و آگاهی بیشتری را می طلبد .

 پس باید بدانیم کوهنوردی ورزشی است که همگام با پیشرفت علم  بجلو میرود  و کسی که می خواهد در این ورزش موفق باشد باید ضمن داشتن آمادگی جسمانی از لحاظ علمی نیز آمادگی پیدا به کند یعنی باید اول به دانش روز مجهز باشد  .  برای رسیدن به این هدف ، شرکت در کلاسها ، مطالعه کتب و مجلات مربوطه و کسب اطلاعات از سایت های انترنتی که مشخصات و طرز کاربرد ابزار های جدید در آنها توضیح داده می شود ضروری به نظر می رسد که ما سعی خواهیم کرد در قسمت های مربوطه به معرفی آنها به پردازیم  

 اگر خاطر شریفتان باشد در تعریف کوه پیما گفتیم که کوه پیما کاری با ماجرا جوئی ندارد ولی چون کوهنورد سنگ نوردی و استفاده از ابزار آلات فنی را می داند گاها حس کنجکاوی او را بسوی ماجراجوئی می کشاند که در این صورت رعایت کردن قوانین و مقررات و با در نظر گرفتن آموخته ها و با در نظر گرفتن این که این ورزش ، ورزش انفرادی نیست و حتی اگر فردی به خواهد ماجراجوئی کند ، این کار را باید در قالب یک تیم انجام به دهد ( حد اقل نفرات یک تیم چهار نفر می باشد ) نه بصورت انفرادی  .  بعضی از انسان ها برای داشتن هیجان در ورزش اهمیت زیادی قائل هستند ، که در ورزش کوهنوردی مخالفتی با این مسئله نداریم  ، مثلا :  صعود به قله اشترانکوه و فرود از طریق قیف به طرف دریاچه گهر یک برنامه ماجرا جویانه است  که با در نظر گرفتن آموخته ها می تواند یک برنامه خوب و هیجان انگیز و در عین حال بی خطر هم باشد  . یا از میان جنگل ها ، از اسالم به خلخال و شبمانی در وسط جنگل با در نظر گرفتن آموزش ها و داشتن توان کوهپیمائی طولانی و همراه داشتن آذوقه مورد نیاز و امکانات و لوازم می تواند یک برنامه ماجراجویانه باشد .

 اگر نیاز باشد می توانیم لیستی ار برنامه های ماجراجویانه را ارائه نمائیم .

 گفتیم کوهنورد باید عاشق باشد ، بقول بعضی ها یا باید عاشق باشد یا دیوانه ، ما هر دو را عاشق می خوانیم و دیوانگی رادرجه ای از عشق میدانیم ، کسی که عاشق شد ،  دست به کارهای غیر معمول می زند و الا همه می دانند  ، روز جمعه  زیر کولر و در مقابل تلویزیون در حالی که تمام نعمات در روی میز فراهم است بی زحمت تر و بی خطر تر است از این که صبح زود خواب را بر خود حرام کرده بعد از طی مسافتی به پای کوه رسیده و به خواهی ساعت ها دل به کوه بزنی ودر زیر آفتاب سوزان ، گم شده خود را در اوج قله طلب کنی و وقتی با تمام تلاش به قله برسی و طبیعت زیبا را نظاره کنی و خالق هستی را سپاس گوئی با این که نای حرکت نداشته باشی چشمت بدنبال قله دیگری به گردد ، این کار عشق می خواهد و علا قه یا بهتر باید به گوئیم همان دیوانگی است در اوج عاقلی .  

 کوهنورد به کسی گفته می شود که  علاوه بر این که جسمش آماده ورزش سنگین است ، روحش هم باید آماده امتحان سنگین باشد یعنی وقتی مشگلی برای همنورد خود پیش بیاید ،  کاملا باید آماده فداکاری بشود ، آماده ایثار شده و غرور خود را زیر پا به گذا رد  ، مثلا علیرغم اینکه اوج لذت کوهنوردی در رسیدن به قله است ، ولی وقتی کوهنورد احساس کند همنوردش نمی تواند به قله برسد از نزدیکی قله تصمیم به بازگشت گرفته و غرور خود را به شکند و به جای صعود به قله همنورد خود را همراهی نموده به پائین بر می گردد . 

 داشتن اخلاق کوهنوردی یکی از نکات این ورزش است ، که در کوهنوردی دارای جایگاه خاصی است که بموقع  در این خصوص صحبت خواهیم کرد و یکی از مشخصه های کوهنورد این است که کوهنورد را می شود  از دور شناخت ، زیرا کوهنورد بیشتر از خانه خود به کوهستان علاقه مند است و آنجا را استودیوم ورزشی خود می داند و به هیچوجه حاضر نیست تخریب این مناطق را تحمل کند و آنجا را آلوده وکثیف به بیند ، گویا شادابی خود را ازشادابی کوهستان کسب می کند .

1/4 -  مربی 

-  سابق بر این کسانی که علاقه زیادی به کوهنوردی نشان می دادند پس از گذراندن دوره های کار آموزی به مربیگری سوق داده می شدند که این اشخاص با گذراندن یک دوره تکمیلی مربی شناخته شده و شروع به آموزش می نمودند  ،  با پیشرفت دانش کوهنوردی و اختراع ابزار و آلات فنی پیچیده موضوع مربیگری نیز بیشتر مورد بررسی قرار گرفت و تعریف جامعی از مربیگری بدست آمد و مشخص گردید مربی حتما باید دارای شرایط خاصی از جمله : داشتن سواد کافی ( حد اقل دیپلم برای مربیان درجه سه و دو ، لیسانس برای مربیان درجه یک ) ، نمونه بودن در داشتن اخلاق کوهنوردی ، توانائی انتقال مطالب به کارآموز ، قادر بودن در انجام حرکاتی که می خواهد به کارآموز ، آموزش دهد یعنی باید مطلبی را که می خواهد یاد بدهد ، خودش به نحو احسن بتواند آن کار را انجام دهد و سپس انتظار داشته باشد که کار آموز آنرا انجام دهد ،   نقش مربی در کلاس های عملی این ورزش چیدن مهره ها نیست ، بلکه انجام کار است که باید بطور صحیح و درست باشد  و دانش آموز با تقلید آن حرکت از مربی بتواند همان کار را با همان شکل وبه همان خوبی انجام دهد .    .                                                                                        و موضوع دیگر این که مربی باید کسی باشد که بتواند اعتماد کارآموزان را به خود جلب نماید و گر نه نمی تواند مربی موفقی باشد و این کار با رفتار متین ،  سنجیده  و شایسته بدست می آید  .  و بر عکس با انجام حرکات  سبک ،  شوخی های بی مورد  ، گفتار نسنجیده  ،  حرکات نا شایسته و زدن سخنان بی دلیل بی مدرک ، اعتماد کار آموز به مربی   از بین می رود وتلا ش و زحمت مربی نتیجه ای نمی دهد  .  پس مربیگری فقط با یاد گرفتن مطالب و گذراندن دوره ها بدست نمی آید ، ضمن داشتن استعداد ذا تی و درونی تلاش و کوشش فراوانی را طلب میکند که فرد بتواند آن شرایط را در خود بوجود بیاورد .  هستند کسانی که دریائی از معلومات را در درون سینه خود دارند ولی از بیان و انتقال آنها به دیگران نا توانند .  توصیه میکنیم این افراد بجای آموزش مستقیم ،  آموزش غیر مستقیم انجام دهند یعنی به نوشتن مطالب روی بیاورند تا به توانند دانسته های خود را به صورت مقاله ، جزوه ، مجله و یا کتاب در دسترس عموم قرار دهند .

 باید یادآوری کنیم که مربیگری در رشته هائیکه قبلا از آنها نام بردیم در  درجات سه ،  دو ،  یک  تعریف می شود

 قابل توجه مربیان محترم  "  مربیانی که مطالعه نکرده  و دانش خود را به روز نمی کنند ، و خود را با سلاح دانش روز مجهز نمی کنند در مقابل خیل عظیم مشتاقان کوهنورد تحصیل کرده فورا خلع سلاح شده و حرفی برای گفتن نه خواهند داشت . زیرا گفتن مطالب پوسیده قدیمی مانند اینکه نباید در کوهستان آب به خوریم تا قوی تر شویم ومقاومت بدنمان بیشتر شود ، دیگر خریدار ندارد ، چون همان کار آموز تو با کوچک ترین مطالعه در می یابد که درهنگام انجام  ورزش اگر آب از دست رفته بدن جایگزین  نشود چه لطمات جبران نا پذیری گریبان گیرش خواهد شد   و این کار موجب سلب اعتماد کار آموزان از مربی شده و مربی ارزش واقعی خود را از دست می دهد . پس عزیزان من ،   سروران وبزرگواران  اگر می خواهید همچنان بزرگوار باقی بمانید ،  فکر کنید ،  مباحثه کنید ، مطالعه کنید  ، مطالعه کنید  .  

 1/5 - پیشکسوت

 در تمام ورزشها  ، بکسانی که عمری را در آن ورزش سپری کرده و در پیشبرد اهداف آن ورزش تلاش نموده اند پیشکسوت می گویند . در کوهنوردی هم که ورزشی است تجربی ،  پیشکسوتان دارای مقام  و منزلت بالائی هستند  . آنچه که مسلم است این است که قبل از ما کسانی بودند که بدون امکانات و یا با امکانات اندک راه های پر پیچ و خم این ورزش را با تحمل مشقات فراوان برای ما آماده کرده اند ، حتی با طناب های چاه کنان و قوه هائیکه خودشان با چوب می ساختند از دیواره ها بالا می رفتند  ، تهیه گزارش بر نامه ها و نقشه های اولیه بجا مانده از مناطق کوهستانی ، از ثمرات زحمات آنهاست قدم اول در کوهستان را آنها بر داشته اند و خوب می دانیم بر داشتن قدم اول در هر کاری بس سخت و مشگل و  طاقت فرساست ،  بیاد دارم زمانیکه به کوه می رفتیم ناچار بودیم وسایل و لوازم کوهنوردی خود را در یک گونی مخفی می کردیم ، زیرا اگر با لباس کوهنوردی می دیدند ،  بعضی ها بما دیوانه و بعضی ها کمونیسم وفدائی می گفتند   .

 به کار گرفتن تجربیات  گذشتگان  یکی از عوامل موفقت مردان بزرگ کوهنورد ماست ، زیرا نا دیده گرفتن آنها خسارات فراوانی را بما تحمیل می کند از جمله : ما مجبور می شویم تمام آزموده ها را دوباره بیازمائیم ، که خود این کار هم هزینه جانی و مالی فراوانی را طلب می کند و هم عمر کوتاه ما کفاف این کار را نمی دهد  و این که ما اگر امروز به کار های گذشتگان ارزش قائل نشویم ،  فردا که دانش کوهنوردی پیشرفت فراوان و  زیادی خواهد کرد ، کار های امروزی ما در نظر آنها نیز بی ارزش جلوه داده می شود و چون ما به گذشتگان احترام نه گذاشته ایم  ،  آیندگان نیزکار های ما را به سخره خواهند گرفت و هیچ احترامی بما قائل نه خواهند شد .